ΜΕΛΕΑΓΡΟΥ

Τί ξένον, εἰ βροτολοιγὸς Ἔρως τὰ πυρίπνοα τόξα

   βάλλει καὶ λαμυροῖς ὄμμασι πικρὰ γελᾷ;

οὐ μάτηρ στέργει μὲν Ἄρη, γαμέτις δὲ τέτυκται

   Ἁφαίστου, κοινὰ καὶ πυρὶ καὶ ξίφεσι;

ματρὸς δ' οὐ μάτηρ ἀνέμων μάστιξι Θάλασσα

   τραχὺ βοᾷ; γενέτας δ' οὔτε τις οὔτε τινός.

τοὔνεκεν Ἁφαίστου μὲν ἔχει φλόγα, κύμασι δ' ὀργὰν

   στέρξεν ἴσαν, Ἄρεως δ' αἱματόφυρτα βέλη.

Anthologia Graeca 5.180

click Refresh to get a new poem
homepage