ΠΑΥΛΟΥ ΣΙΛΕΝΤΙΑΡΙΟΥ

Δειελινῷ χαρίεσσα Μενεκρατὶς ἔκχυτος ὕπνῳ

   κεῖτο περὶ κροτάφους πῆχυν ἑλιξαμένη.

τολμήσας δ' ἐπέβην λεχέων ὕπερ· ὡς δὲ κελεύθου

   ἥμισυ κυπριδίης ἤνυον ἀσπασίως,

ἡ παῖς ἐξ ὕπνοιο διέγρετο, χερσὶ δὲ λευκαῖς

   κράατος ἡμετέρου πᾶσαν ἔτιλλε κόμην·

μαρναμένης δὲ τὸ λοιπὸν ἀνύσσαμεν ἔργον ἔρωτος,

   ἡ δ' ὑποπιμπλαμένη δάκρυσιν εἶπε τάδε·

“Σχέτλιε, νῦν μὲν ἔρεξας, ὅ τοι φίλον, ᾧ ἔπι πουλὺν

   πολλάκι σῆς παλάμης χρυσὸν ἀπωμοσάμην·

οἰχόμενος δ' ἄλλην ὑποκόλπιον εὐθὺς ἑλίξεις·

   ἐστὲ γὰρ ἀπλήστου κύπριδος ἐργατίναι.”

Anthologia Graeca 5.275

click Refresh to get a new poem
homepage