πείραζον κραδίην πλάσματι κερδαλέῳ·
“Βήσομαι ἐς ξείνην τινά που χθόνα· μίμνε δέ, κούρη,ἀρτίπος, ἡμετέρου μνῆστιν ἔχουσα πόθου.”
ἡ δὲ μέγα στονάχησε καὶ ἥλατο καὶ τὸ πρόσωπονπλῆξε καὶ εὐπλέκτου βότρυν ἔρηξε κόμης,
καί με μένειν ἱκέτευεν· ἐγὼ δέ τις ὡς βραδυπειθὴςὄμματι θρυπτομένῳ συγκατένευσα μόνον.
ὄλβιος ἐς πόθον εἰμί· τὸ γὰρ μενέαινον ἀνύσσαιπάντως, εἰς μεγάλην τοῦτο δέδωκα χάριν.
Anthologia Graeca 5.287